Το Μάιο του 1992 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το οποίο έγινε στο Σέκσαρντ της Ουγγαρίας ο Πύρρος Δήμας είχε πάρει την τρίτη θέση με 367,5κ. στο σύνολο στη κατηγορία των 82,5κ.. Πρώτος ήταν ο Ρώσος Ιμπραήμ Σαμάντοφ και στη δεύτερη θέση ο Πολωνός Κρίστοφ Σιέμιον. Αυτοί οι δύο και τα μεγάλα φαβορί για το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες τις Βαρκελώνης. «Φίλε ξέρεις κάτι δεν μπορείς να τους κερδίσεις αυτούς τους δύο. Μάλλον σε βλέπω τρίτο», είπε ένας φίλος του στον Πύρρο. «Από αυτούς που έχασα στην Ουγγαρία δεν χάνω. Ξέρεις κάποιον άλλο που να μπορεί να με κερδίσει; Αν ναι πέστον μου.

Αν όχι μην μιλάς και περίμενε τους αγώνες», ήταν η αφοπλιστική απάντηση του Πύρρου.
Ηθελε το χρυσό μετάλλιο όσο τίποτε άλλο. Το είχε τάξει στους δικούς του ανθρώπους μα πάνω από όλα στην Ελλάδα. Λίγες ημέρες πριν από τους αγώνες ήρθε και η ηρεμία στον ψυχολογικό τομέα αφού επιτέλους απέκτησε το ελληνικό διαβατήριο και πλέον μπορούσε να αγωνισθεί χωρίς κανένα πρόβλημα. Στο ζύγισμα πριν μπει στο πλατό πήρε την πρώτη νίκη. Ηταν ελαφρύτερος από τους αντιπάλους του και αυτό μέτρησε στο τέλος.

Στα αρασέ σήκωσε 167,5κ. όσα και ο Σαμάντοφ ενώ ο Σιέμιον ήταν τρίτος με 165κ.. Στο ζετέ αγωνιζόταν τελευταίος οπότε είχε το προνόμιο να ελέγχει τους αντιπάλους του. Εβαλε στην μπάρα 202,5κ. βάρος το οποίο είχε ήδη σηκώσει ο Σαμάντοφ. Την έφερε στο στήθος «Για την Ελλάδα» φώναξε και σήκωσε το βάρος. Λίγα λεπτά αργότερα ο Σιέμιον σήκωσε 205κ. όμως δεν ήταν αρκετά για να του δώσουν τη νίκη. Και στους τρεις αθλητές απέμενε μια προσπάθεια στα 207,5κ.. Οι δύο αντίπαλοι του απέτυχαν να σηκώσουν το βάρος. Ο Πύρρος ήταν ήδη Ολυμπιονίκης έτσι το να σηκώσει το βάρος εκείνη την στιγμή πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Το μόνο που περίμεναν όλοι ήταν η στιγμή της απονομής του χρυσού μεταλλίου στον έλληνα πρωταθλητή. Το πρώτο για την Ελλάδα μετά από δώδεκα χρόνια και το πρώτο για την άρση βαρών μετά από το 1904 όταν ο Περικλής Κακούσης είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σεντ Λούις.